<body>
<a href="http://facefa.com">جامعه مجازی</a>
<h1><a href="http://facefa.com">شبکه اجتماعی</a><strong>صدای سکوت صدای سکوت صدای سکوت</strong> <a href="http://coo.ir">ثبت دامنه</a><strong>صدای سکوت صدای سکوت صدای سکوت</strong></h1><h2><strong> </strong><strong> </strong></h2><h1> صدای سکوت صدای سکوت </h1><p><a href="http://sedayeesokut.coo.ir"><strong>صدای سکوت</strong></a> <a href="http://www.coo.ir" >free domain</a>جامعه مجازی، شبکه اجتماعی، دوست یابی، دوستیابی، ثبت دامنه، ثبت دامین</p>
<UL><LI><a href="http://sedayeesokut.blogfa.com/post-144.aspx" target="_blank">!</a><BR><P align=center>ظاهرا گاهی اوقات </P>
<P align=center>قبرها از خانه ها خوش نشین ترند ...</P></LI><LI><a href="http://sedayeesokut.blogfa.com/post-143.aspx" target="_blank"></a><BR><P align=center>بیا ساده از کنارشان گذر کنیم،</P>
<P align=center>ورنه نامه هامان به درازی ازل </P>
<P align=center>و به پهنای نهایت خواهد شد !</P></LI><LI><a href="http://sedayeesokut.blogfa.com/post-141.aspx" target="_blank"> ... ؟</a><BR> <IMG style="WIDTH: 302px; HEIGHT: 295px" height=735 alt="" hspace=0 src=" http://timescolumns.typepad.com/photos/uncategorized/2007/10/23/25_11_2003_1407.jpg" width=800 align=baseline border=0>
<P></P>
<P> </P>
<P> چند سال مانده است به خلقت آدمی ؟</P>
<P> سال زمان بود و زمان نیاز انسان بود </P>
<P> و انسان هنوز نبود </P>
<P> ازل ،</P>
<P> ابد ، </P>
<P> نهایت ، </P>
<P> بدایت ...</P>
<P> </P></LI><LI><a href="http://sedayeesokut.blogfa.com/post-140.aspx" target="_blank">خاکستر ...</a><BR><P align=center> <IMG style="WIDTH: 398px; HEIGHT: 374px" height=525 alt="" hspace=0 src=" http://www.artchive.com/artchive/m/mondrian/mondrian_gray_tree.jpg" width=398 align=baseline border=0> </P>
<P align=center> </P>
<P align=center>به من بگویید </P>
<P align=center>فرزانگان رنگ و بوم و قلم !</P>
<P align=center>چگونه </P>
<P align=center>خورشیدی را تصویر می کنید </P>
<P align=center>که ترسیمش </P>
<P align=center>سراسر خاک را خاکستر نمی کند ؟</P></LI><LI><a href="http://sedayeesokut.blogfa.com/post-139.aspx" target="_blank">جنایت </a><BR>
<P></P>
<P> <IMG alt="" hspace=0 src=" http://goonagoon.nasseh.ir/images/50years/50years%20(15).jpg" align=baseline border=0></P>
<P> </P>
<P> هر جنایتی از آدمی ساخته است !</P>
<P> باور کنید !</P>
<P> داروی جاودانگی را کشف خواهم کرد !</P>
<P> می گوئید نه ؟</P>
<P> این خط ...</P>
<P> این نشان ... !!!</P>
<P> </P>
<P> </P>
<P> </P></LI><LI><a href="http://sedayeesokut.blogfa.com/post-142.aspx" target="_blank">درد زمینی ...</a><BR><P align=center>صدایم را برای باد می گذارم </P>
<P align=center>و غبارم را برای هوا </P>
<P align=center>اما دردم را </P>
<P align=center>درد زمینی ام را </P>
<P align=center>برای که بگذارم ؟</P></LI><LI><a href="http://sedayeesokut.blogfa.com/post-138.aspx" target="_blank"></a><BR><P dir=rtl><FONT size=3> فرق بین ایرانی ها و آمریکایی ها</FONT></P>
<P dir=rtl align=center>داستان طنز زیبا که نشان از کمال هوشمندی و ابتکار و خلاقیت و نبوغ هموطنان ایرانی بخصوص در مورد استفاده از وسایل حمل و نقل عمومی دارد، </P>
<P dir=rtl align=center>سه نفر آمریکایی و سه نفر ایرانی با همدیگر برای شرکت در یک کنفرانس می رفتند. در ایستگاه قطار سه آمریکایی هر کدام یک بلیط خریدند، اما در کمال تعجب دیدند که ایرانی ها سه نفرشان یک بلیط خریده اند. یکی از آمریکایی ها گفت: چطور است که شما سه نفری با یک بلیط مسافرت می کنید؟ یکی از ایرانی ها گفت: صبر کن تا نشانت بدهیم.</P>
<P dir=rtl align=center>همه سوار قطار شدند. آمریکایی ها روی صندلی های تعیین شده نشستند، اما ایرانی ها سه نفری رفتند توی یک توالت و در را روی خودشان قفل کردند. بعد، مامور کنترل قطار آمد و بلیط ها را کنترل کرد. بعد، در توالت را زد و گفت: بلیط، لطفا! بعد، در توالت باز شد و از لای در یک بلیط آمد بیرون، مامور قطار آن بلیط را نگاه کرد و به راهش ادامه داد. آمریکایی ها که این را دیدند، به این نتیجه رسیدند که چقدر ابتکار هوشمندانه ای بوده است..</P>
<P dir=rtl align=center>بعد از کنفرانس آمریکایی ها تصمیم گرفتند در بازگشت همان کار ایرانی ها را انجام دهند تا از این طریق مقداری پول هم برای خودشان پس انداز کنند. وقتی به ایستگاه رسیدند، سه نفر آمریکایی یک بلیط خریدند، اما در کمال تعجب دیدند که آن سه ایرانی هیچ بلیطی نخریدند. یکی از آمریکایی ها پرسید: چطور می خواهید بدون بلیط سفر کنید؟ یکی از ایرانی ها گفت: صبر کن تا نشانت بدهم.</P>
<P dir=rtl align=center>سه آمریکایی و سه ایرانی سوار قطار شدند، سه آمریکایی رفتند توی یک توالت و سه ایرانی هم رفتند توی توالت بغلی آمریکایی ها و قطار حرکت کرد. چند لحظه بعد از حرکت قطار یکی از ایرانی ها از توالت بیرون آمد و رفت جلوی توالت آمریکایی ها و گفت: بلیط، لطفا! </P></LI><LI><a href="http://sedayeesokut.blogfa.com/post-131.aspx" target="_blank">یلدا مبارک </a><BR><P align=center><SPAN lang=AR-SA style="FONT-FAMILY: Times New Roman"><FONT style="FONT-SIZE: 20pt" color=#0099ff size=4>شب زايش خورشيد و آغاز سال نو ميترايی</FONT></SPAN></P>
<P align=center><SPAN lang=AR-SA style="FONT-FAMILY: Times New Roman"><FONT color=#0099ff size=4>مبارک</FONT></SPAN></P>
<P align=center><SPAN lang=AR-SA style="FONT-FAMILY: Times New Roman"><IMG height=486 alt="" hspace=0 src=" http://aycu11.webshots.com/image/37410/2000521853838088862_rs.jpg" width=375 align=baseline border=0></SPAN></P></LI><LI><a href="http://sedayeesokut.blogfa.com/post-133.aspx" target="_blank"></a><BR><STRONG><FONT color=#ffffff>اسکیس وجود ، ترسیم زندگی<BR></FONT></STRONG>
<DIV><FONT color=#ffffff>آنکه با زندگی میسازد، زندگی را میبازد. با زندگی نمی سازم، زند</FONT></DIV>
<DIV><FONT color=#ffffff></FONT> </DIV>
<DIV><FONT color=#ffffff> <IMG style="WIDTH: 366px; HEIGHT: 450px" height=591 alt="" hspace=0 src=" http://night-skin.com/gn/albums/userpics/10001/a39.jpg" width=579 align=baseline border=0>گی</FONT></DIV>
<DIV><FONT color=#ffffff></FONT> </DIV>
<DIV><FONT color=#ffffff></FONT> </DIV>
<DIV><FONT color=#ffffff> را می سازم</FONT>
<P dir=rtl><FONT color=#ffffff>اشک میریزم اما پرواز میکنم.<BR>کسی که مارو خلق کرده پر پرواز رو داده که بپریم، کافیه پرواز کنی به کجاشم نشونت میده.<BR>نیروهای زیادی تورو به سمت خودشون میکشن (به زمین) اما تو باز پرواز کن، مثل من که بارها به زمین نشستم اما باز پرواز کردم. <B>هر وقت وایسی اونروز روز آخره</B>...<BR><B>دنیا از آن توست</B>.<B> پرواز کن...</B></FONT></P></DIV>
<DIV> </DIV>
<DIV> </DIV>
<DIV> </DIV></LI><LI><a href="http://sedayeesokut.blogfa.com/post-132.aspx" target="_blank"></a><BR><FONT color=#0099ff><STRONG>اين داستان واقعي است و به اواخر قرن 15 بر مي گردد</STRONG><STRONG>.</STRONG></FONT><BR>در يك دهكده كوچك نزديك نورنبرگ خانواده اي با 18 فرزند زندگي مي كردند. براي امرار معاش اين خانواده بزرگ، پدر مي بايستي 18 ساعت در روز به هر كار سختي كه در آن حوالي پيدا مي شد تن مي داد. </P>
<P dir=rtl>در همان وضعيت اسفباك آلبرشت دورر و برادرش آلبرت (دو تا از 18 فرزند) رويايي را در سر مي پروراندند. هر دوشان آرزو مي كردند نقاش چيره دستي شوند، اما خيلي خوب مي دانستند كه پدرشان هرگز نمي تواند آن ها را براي ادامه تحصيل به نورنبرگ بفرستد.<BR>يك شب پس از مدت زمان درازي بحث در رختخواب، دو برادر تصميمي گرفتند. با سكه قرعه انداختند و بازنده مي بايست براي كار در معدن به جنوب مي رفت و برادر ديگرش را حمايت مالي مي كرد تا در آكادمي به فراگيري هنر بپردازد، و پس از آن برادري كه تحصيلش تمام شد بايد در چهار سال بعد برادرش را از طريق فروختن نقاشي هايش حمايت مالي مي كرد تا او هم به تحصيل در دانشگاه ادامه دهد...<BR>آن ها در صبح روز يك شنبه در يك كليسا سكه انداختند. آلبرشت دورر برنده شد و به نورنبرگ رفت و آلبرت به معدن هاي خطرناك جنوب رفت و براي 4 سال به طور شبانه روزي كار كرد تا برادرش را كه در آكادمي تحصيل مي كرد و جزء بهترين هنرجويان بود حمايت كند. نقاشي هاي آلبرشت حتي بهتر از اكثر استادانش بود. در زمان فارغ التحصيلي او درآمد زيادي از نقاشي هاي حرفه اي خودش به دست آورده بود.<BR>وقتي هنرمند جوان به دهكده اش برگشت، خانواده دورر براي موفقيت هاي آلبرشت و برگشت او به كانون خانواده پس از 4 سال يك ضيافت شام برپا كردند. بعد از صرف شام آلبرشت ايستاد و يك نوشيدني به برادر دوست داشتني اش براي قدرداني از سال هايي كه او را حمايت مالي كرده بود تا آرزويش برآورده شود، تعارف كرد و چنين گفت: آلبرت، برادر بزرگوارم حالا نوبت توست، تو حالا مي تواني به نورنبرگ بروي و آرزويت را تحقق بخشي و من از تو حمايت ميكنم.<BR>تمام سرها به انتهاي ميز كه آلبرت نشسته بود برگشت. اشك از چشمان او سرازير شد. سرش را پايين انداخت و به آرامي گفت: نه! از جا برخاست و در حالي كه اشك هايش را پاك مي كرد به انتهاي ميز و به چهره هايي كه دوستشان داشت، خيره شد و به آرامي گفت: نه برادر، من نمي توانم به نورنبرگ بروم، ديگر خيلي دير شده، ببين چهار سال كار در معدن چه بر سر دستانم آورده، استخوان انگشتانم چندين بار شكسته و در دست راستم درد شديدي را حس مي كنم، به طوري كه حتي نمي توانم يك ليوان را در دستم نگه دارم. من نمي توانم با مداد يا قلم مو كار كنم، نه برادر، براي من ديگر خيلي دير شده...<BR>بيش از 450 سال از آن قضيه مي گذرد. هم اكنون صدها نقاشي ماهرانه آلبرشت دورر قلمكاري ها و آبرنگ ها و كنده كاري هاي چوبي او در هر موزه بزرگي در سراسر جهان نگهداري ميشود. <BR>يك روز آلبرشت دورر براي قدرداني از همه سختي هايي كه برادرش به خاطر او متحمل شده بود، دستان پينه بسته برادرش را كه به هم چسبيده و انگشتان لاغرش به سمت آسمان بود، به تصوير كشيد. او نقاشي استادانه اش را صرفاً دست ها نام گذاري كرد اما جهانيان احساساتش را متوجه اين شاهكار كردند و كار بزرگ هنرمندانه او را "دستان دعا كننده" ناميدند. </P>
<P dir=rtl> <IMG alt="" hspace=0 src=" http://www.marshal-modern.ir/Archive/2453.aspx" align=baseline border=0></P></LI></UL> </div>
<a href="http://coo.ir/directory.php">ثبت دامین</a>
</body>